قال صادق «عليهالسلام»
«ما من شى ء افسَد لِلقَلب من خَطيئَةٍ انّ القَلب لَيُواقِع الخَطيئَةَ فما تَزالُ به حتّى تَغلبَ عليه فَيصيرُ اعلاهُ اسفَله» [اصول کافی ج 2 ص 268.]
«چيزى بيشتر از گناه، قلب را فاسد نمى كند، قلب گناه مى كند و بر آن اصرار مى ورزد و در نتيجه سرنگون و وارونه مى گردد. و موعظه در آن اثر نمى نمايد.»
اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود:
مَا مِنْ عَبْدٍ إِلَّا وَ عَلَيْهِ أَرْبَعُونَ جُنَّةً حَتَّى يَعْمَلَ أَرْبَعِينَ كَبِيرَةً فَإِذَا عَمِلَ أَرْبَعِينَ كَبِيرَةً انْكَشَفَتْ عَنْهُ الْجُنَنُ فَيُوحِي اللَّهُ إِلَيْهِمْ أَنِ اسْتُرُوا عَبْدِي بِأَجْنِحَتِكُمْ فَتَسْتُرُهُ الْمَلَائِكَةُ بِأَجْنِحَتِهَا قَالَ فَمَا يَدَعُ شَيْئاً مِنَ الْقَبِيحِ إِلَّا قَارَفَهُ حَتَّى يَمْتَدِحَ إِلَى النَّاسِ بِفِعْلِهِ الْقَبِيحِ فَيَقُولُ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبِّ هَذَا عَبْدُكَ مَا يَدَعُ شَيْئاً إِلَّا رَكِبَهُ وَ إِنَّا لَنَسْتَحْيِي مِمَّا يَصْنَعُ فَيُوحِي اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِمْ أَنِ ارْفَعُوا أَجْنِحَتَكُمْ عَنْهُ فَإِذَا فُعِلَ ذَلِكَ أَخَذَ فِي بُغْضِنَا أَهْلَ الْبَيْت ...»
هيچ بنده نيست جز آن كه چهل پوشش بر او كشيده است
تا آنكه چهل گناه كبيره كند
و هر گاه چهل گناه كبيره كند،
همه پردهها از او كنار روند
و خدا به آنان (فرشته ها) وحى كند:
با بالهای خود، بندۀ مرا بپوشانيد (و آبروى او را حفظ كنيد)
و فرشته ها با بالهای خود از او پرده پوشى كنند،
اما آن بنده هيچ كار زشتی را باقی نمیگذارد كه مرتكب نشده باشد
تا جايی كه به گناهان خود افتخار میكند،
پس (در اين هنگام كه او به گناه كردنش افتخار كرد) فرشتهها گويند:
پروردگارا! اين بنده گناهی را باقی نگذاشته كه مرتكب نشده باشد
و ما از آنچه انجام میدهد شرمساريم،
پس خدای عز و جل به آنها وحى میكند كه بالهایتان را از روى او برداريد
وقتی چنين شود او بعض ما اهل بيت را به دل میگيرد...
اصول كافی، ج2، ص 279